بررسی ارتباط هیپوگلایسمی شدید در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 با پیشرفت CAC
25 ژانویه 2016- هیپوگلایسمی شدید در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که تحت درمانهای استاندارد برای کنترل قندخون هستند، با افزایش رسوب کلسیم درعروق کرونر یا CACکه خطر حمله ی قلبی را افزایش می دهد، در ارتباط است.
یک مطالعه ی کوچک توسط سیستم مراقبت بهداشتی Pheonix VAدر آمریکا با هدف تعیین ارتباط بین هیپوگلایسمی شدید و پیشرفت آترواسکلروز (بیماریی که سرخرگ ها بر اثر انباشته شدن مواد چرب بسته می شوند) انجام شد.
محققان از داده های مطالعه ی VADT( کارآزمایی دیابت در جانبازان) استفاده نمودند، آنها کنترل گلایسمیک 197 شرکت کننده مبتلا به دیابت را برای ارزیابی ارتباط هیپوگلایسمی شدید و CACبررسی کردند. در افرادیکه میزان CACافزایش می یابد، آترواسکلروز بیشتر شده و احتمال بروز حمله ی قلبی یا سکته ی مغزی بالا می رود. پیشرفت CACدر بیماران با استفاده از اسکن توموگرافی کامیپوتری بررسی شد. سی تی اسکن قبل و در طی زمان پیگیری- متوسط زمان پیگیری بین اسکن ها 4.6سال - انجام گردید.
بیماران تحت درمان استاندارد یا فشرده برای کنترل قند خون بودند. گروه استاندارد تحت درمان با 500 میلی گرم متفورمین، 4 میلی گرم رزیگلیتازون، 2 میلی گرم glimepirideو یک واحد انسولین به ازاء هر 9 پوند(4.5کیلوگرم) وزن بدن بودند. هدف حفظ هموگلوبین A1Cبین 64 تا 75 میلی مول درمول (8 تا 9 درصد) بود.
در گروه درمان فشرده رژیم درمانی مشتمل بر 500 تا 2000 میلی گرم متفورمین، 4 میلی گرم رزیگیتازون، 8 میلی گرم glimepirideو یک واحد انسولین به ازاء هر 9 پوند وزن بدن بیماران بود.
از بین این افراد 97 شرکت کننده یک یا چند هیپوگلایسمی شدید را تجربه کردند: 74 درصد از این موارد در گروه درمان فشرده و 21 درصد از آنها در گروه درمان استاندارد اتفاق افتاد. نویسندگان هیپوگلایسمی شدید را به افت قندخون به کمتر از 50 میلی گرم در دسی لیتر(2.8میلی مول درلیتر)، از دست دادن هوشیاری و نیازبه کمک دیگران تعریف کردند.
نتایج این تحقیق نشان می دهد که هیپوگلایسمی شدید با پیشرفت CAC مرتبط نمی باشد، اما ارتباطی بین هیپوگلایسمی شدید و نوع درمان مشاهده می شود. در بیماران تحت درمان با روش استاندارد که به هیپوگلایسمی شدید مبتلا می شدند پیشرفت CACبیشتر از افرادی بود که به هیپوگلایسمی شدید مبتلا نشده بودند. این ارتباط پس از تنظیم تفاوت ها بین بیمارانی که هیپوگلایسمی شدید را تجربه کرده بودند و افرادیکه آنرا تجربه نکردند، همچنان مشاهده شد.
در هر دو گروه پیشرفت بیشترCAC درافرادی با میانگین هموگلوبین A1C58.5میلی مول درمول یا 7.5درصد یا بیشتر که دچار هیپوگلایسمی شدید می شدند، مشاهده گردید.
بالاتر بودن هموگلوبینA1Cدر میان بیمارانی که هیپوگلایسمی شدید را تجربه می کنند با پیشرفت CACهمراه است اما این ارتباط در میان افرادیکه هیپوگلایسمی شدید را تجربه نمی کنند، مشاهده نمی شود. در گروه درمان استاندارد، پیشرفت CACبا افزایش وقوع هیپوگلایسمی شدید، افزایش می یابد.
محققان درنتیجه گیری خود اظهار داشتند: این مطالعه نشان می دهد که هیپوگلایسمی شدید با افزایش پیشرفت CACدر بیماران تحت درمان استاندارد قندخون و در افرادی با میزان هموگلوبین A1Cبالا (بیش از 7.5درصد) در مطالعه ی VADT،علیرغم فرکانس بالاتر هیپوگلایسمی (تقریباً 3 برابر ) در گروه تحت درمان فشرده ی قند خون، همراه است.
این نتایج دیدگاه جدیدی درمورد منافع دراز مدت قلبی عروقی درمان سختگیرانه ی قند خون ارائه کرده و از اهمیت جلوگیری ازهیپوگلایسمی، بخصوص در بیماران مسن که برای مدت طولانی به دیابت مبتلا هستند و کنترل بیماریشان بخوبی انجام نمی شود، حمایت می کند.
سر دبیرسایت Diabetes.co.uk، Benedict Jephcote می گوید: این نتایج نشان می دهد افرادیکه در معرض بیشترین خطر CACو در نتیجه بیماریهای قلبی و سکته ی مغزی قرار دارند، افراد مبتلا به دیابت کنترل نشده ای هستند که تحت درمان با داروهای قوی( glimepirideو انسولین هستند که می توانند هیپوگلایسمی را القاء کنند)، می باشند. این مطالعه به روشهای پیشگیری از خطر بیماری قلبی یا سکته نپرداخته است اما بر روی بهبود تغذیه و فعالیت فیزیکی و بررسی دقیق دوز داروها که به کاهش خطر سکته ی قلبی و مغزی کمک می کنند، تمرکز بیشتری کرده است.
یافته های این تحقیق درمجله ی Diabetes Careمنتشر گردید.
منبع: